Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
Le blog de Lucien PONS

La Grèce préfigure la Tiers-Mondialisation de l’Europe.Caroline Luigi | Le monde en quête de poésie!

13 Novembre 2012 , Rédigé par lucien-pons Publié dans #Grèce

Bonjour, nous empruntons cet important texte bilingue français-grec à l'excellent blog de notre amie française résidant à Salonique, Caroline Luigi, blog dont tous les autres textes sont remarquables (et, précisons-le, généralement bilingues), et qu'il faut aller voir directement sur le site
Caroline Luigi | Le monde en quête de poésie
Crise Grecque - Ο κόσμος σε αναζήτηση της ποίησης
 
 
 
30/10/2012

La Grèce préfigure la Tiers-Mondialisation de l’Europe

 

Par Bernard Conte, Maître de conférences à l’université de Bordeaux, 12/03/2010
 
Η Ελλάδα προαναγγέλλει την τριτοκοσμικοποίηση της Ευρώπης
tου Bernard Conte, επίκουρος καθηγητής, πανεπιστήμιο του Bordeaux (↓Ελληνικά)
La cure d’austérité drastique à laquelle la Grèce est sommée de se soumettre trouve son modèle dans les politiques d’ajustement structurels qui ont été imposées par le FMI aux pays du sud après la crise de la dette déclenchée par la remontée des taux de la Fed en 1982, note l’économiste Bernard Conte. A l’époque, comme aujourd’hui, la véritable difficulté consistait à faire accepter aux peuples de supporter le coût de la crise. Mais depuis lors, les politiques permettant de faire passer ces purges amères ont été peaufinées, prévient-il, rappelant que l’OCDE a rédigé à toutes fins utiles un guide décrivant les stratégies à employer en de telles circonstances. On peut par exemple y lire que « si l’on diminue les dépenses de fonctionnement, il faut veiller à ne pas diminuer la quantité de service, quitte à ce que la qualité baisse. On peut réduire, par exemple, les crédits de fonctionnement aux écoles ou aux universités, mais il serait dangereux de restreindre le nombre d’élèves ou d’étudiants. Les familles réagiront violemment à un refus d’inscription de leurs enfants, mais non à une baisse graduelle de la qualité de l’enseignement. » 
Cela ne vous évoque rien ?


La Grèce est très endettée et la finance internationale attaque ce maillon faible de la zone euro pour tester la cohésion de l’ensemble, avant éventuellement de spéculer contre d’autres pays pour générer d’énormes profits.

La réaction à cette attaque devrait entraîner la mise « sous tutelle » de la Grèce par la Commission européenne, par ses partenaires au sein de la zone euro et/ou par un éventuel Fonds monétaire européen. A l’instar des pays du Tiers-Monde à partir des années 1980, la Grèce va se voir imposer un programme d’ajustement économique et social drastique, traduisant sa Tiers-Mondialisation qui préfigure sans doute celle d’autres pays européens.

La Grèce enregistre des déficits publics importants qui doivent être financés par l’emprunt dont le cumul accroît le volume de la dette de l’État. Pour rétablir la confiance de ses bailleurs de fonds privés, le pays doit réduire son endettement. A défaut, la prime de « risque », réclamée par les bailleurs, qui s’ajoute au taux d’intérêt « normal » pourrait conduire à un taux usuraire. Georges Papandréou n’a pas le choix, il doit impérativement s’endetter moins, voire diminuer le volume de la dette grecque.

L’exemple du Tiers-Monde en 1982
La situation de la Grèce, liée au « surendettement », n’est pas sans rappeler celle des pays du Tiers-Monde lors de la crise de la dette de 1982. En effet, pour pouvoir faire face à leurs obligations financières, les pays du Sud, en quasi cessation de paiements, ont été « aidés » par le FMI et par la Banque mondiale. Ces institutions ont accordé des prêts aux pays du Sud afin qu’ils puissent rembourser leurs banques créancières. Lesdites banques ont ainsi pu transférer au FMI et à la Banque mondiale une bonne partie de leurs créances « pourries » (ou « actifs toxiques » en langage politiquement correct). En contrepartie, les pays « aidés » se sont vus imposer des programmes d’ajustement structurel, traduction du consensus de Washington d’inspiration néolibérale monétariste.

A travers l’application de ses dix commandements, le consensus de Washington vise à permettre aux pays sous ajustement de recouvrer la capacité d’assurer le service (principal + intérêts) de leur dette extérieure. Il faut, à n’importe quel prix, dégager des fonds pour payer les créanciers.

Réduire le déficit de l’Etat
Cette démarche passe par la compression des dépenses et l’augmentation des recettes de l’État.

L’action sur la dépense publique implique la réduction:
• de la masse salariale de la fonction publique (baisse des effectifs et/ou du niveau des traitements)
• des autres dépenses de fonctionnement (éducation, social...)
• des subventions (services publics, associations...) 
• des investissements publics (infrastructures...)

L’augmentation des recettes réclame :
• l’alourdissement de la fiscalité
• la privatisation de services publics rentables (eau, électricité...)

Plus généralement, la croissance est censée élargir les marges de manœuvre par le développement de l’activité économique qui, mécaniquement, augmente les recettes de l’Etat. La croissance peut être tirée par les exportations si la production nationale gagne en compétitivité externe, grâce à la dévaluation de la monnaie nationale, ou, si cette opération se révèle impossible, par la désinflation compétitive (comme pour le franc CFA avant la dévaluation de 1994) qui consiste à obtenir un taux d’inflation plus faible que celui des pays concurrents.

La philosophie des programmes d’ajustement est, in fine, d’une part, de tenter d’augmenter la production locale de surplus (par la croissance) et, d’autre part, de réduire la consommation locale dudit surplus afin de l’exporter. En aucun cas, il s’agissait de se préoccuper du bien-être des populations.

Un bilan des ajustements dramatique
Malgré de nombreuses études financées par la Banque mondiale et le FMI, tendant à démontrer que l’ajustement générait de la croissance et, par effet de ruissellement, bénéficiait même aux pauvres. Les conséquences sociales négatives ont été rapidement mises à jour et dénoncées. Ainsi, la pauvreté s’est accrue et les classes moyennes préexistantes ont été paupérisées. Les populations du Sud ont subi les conséquences funestes de l’ajustement pour rembourser des dettes dont elles n’avaient que peu profité.

La Grèce « inaugure » les politiques d’ajustement en Europe
Jusqu’à présent, l’ajustement néolibéral imposé était réservé aux pays « non développés ». La Grèce inaugure le processus de Tiers-Mondialisation de l’Europe en passant sous les fourches caudines de « l’ajustement ». A l’instar des pays du Tiers-Monde, il s’agit de dégager des marges de manœuvre budgétaires pour rembourser la dette extérieure à travers la réduction du périmètre de l’État, la privatisation, la dérégulation, les coupes claires dans les budgets de santé, d’éducation...

La Grèce est un test pour l’Europe néolibérale
L’inconnue reste la réaction populaire. La population va-t-elle accepter l’austérité ? Déjà, des grèves et des manifestations se déroulent. Hier, le 11 mars, plus de 100 000 personnes manifestaient dans les rues d’Athènes. Au Portugal et en Espagne, la mobilisation sociale s’opère. L’ajustement va-t-il buter sur l’obstacle social ? D’autant plus que les conséquences des troubles sociaux pourraient atteindre le domaine politique avec l’émergence et l’éventuelle arrivée au pouvoir de forces politiques situées en-dehors du « consensus » : droite « molle » - gauche « caviar ». Mais, là aussi, les élites complices peuvent trouver l’inspiration dans l’expérience du Tiers-Monde pour faire « passer » les réformes.

La faisabilité politique de l’ajustement
Dans les années 1990, de nombreux travaux ont été menés, au sein de l’OCDE, sur la faisabilité politique de l’ajustement néolibéral. Christian Morrisson prévient : « l’application de programmes d’ajustement dans des dizaines de pays pendant les années 1980 a montré que l’on avait négligé la dimension politique de l’ajustement. Sous la pression de grèves, de manifestations, voire d’émeutes, plusieurs gouvernements ont été obligés d’interrompre ou d’amputer sévèrement leurs programmes » (p. 6). Il convient de minimiser les risques et adopter une stratégie politique adéquate.

Prendre des mesures politiquement et socialement peu risquées
A partir de plusieurs études-pays, Christian Morrisson met en avant « l’intérêt politique de certaines mesures [...]: une politique monétaire restrictive, des coupures brutales de l’investissement public ou une réduction des dépenses de fonctionnement ne font prendre aucun risque à un gouvernement. Cela ne signifie pas que ces mesures n’ont pas des conséquences économiques ou sociales négatives: la chute des investissements publics ralentit la croissance pour les années à venir et met sur-le-champ des milliers d’ouvriers du bâtiment au chômage, sans allocation. Mais nous raisonnons ici en fonction d’un seul critère : minimiser les risques de troubles » (p. 16). Peu importe, « dans la réalité, les entreprises du bâtiment souffrent beaucoup de telles coupures [dans les investissements publics] qui multiplient les faillites et les licenciements. Mais ce secteur, composé surtout de petites et moyennes entreprises, n’a quasiment aucun poids politique » (p.17). « La réduction des salaires et de l’emploi dans l’administration et dans les entreprises parapubliques figure, habituellement, parmi les principales mesures des programmes [d’ajustement] » (p. 29).

Selon Christian Morrisson, cette mesure est « moins dangereuse politiquement » que d’autres « et elle touche les classes moyennes plutôt que les pauvres » (p. 29). En cas de troubles (grèves...), « le gouvernement a toutefois les moyens de faire appel au pragmatisme des fonctionnaires. Il peut, par exemple, expliquer que, le FMI imposant une baisse de 20 pour cent de la masse salariale, le seul choix possible est de licencier ou de réduire les salaires et qu’il préfère la seconde solution dans l’intérêt de tous. Les expériences de plusieurs gouvernements africains montrent que ce discours peut être entendu » (p. 29). Ce qui est vrai en Afrique l’est certainement sous d’autres cieux.

Agir sur la qualité des services publics
« Si l’on diminue les dépenses de fonctionnement, il faut veiller à ne pas diminuer la quantité de service, quitte à ce que la qualité baisse. On peut réduire, par exemple, les crédits de fonctionnement aux écoles ou aux universités, mais il serait dangereux de restreindre le nombre d’élèves ou d’étudiants. Les familles réagiront violemment à un refus d’inscription de leurs enfants, mais non à une baisse graduelle de la qualité de l’enseignement et l’école peut progressivement et ponctuellement obtenir une contribution des familles, ou supprimer telle activité. Cela se fait au coup par coup, dans une école mais non dans l’établissement voisin, de telle sorte que l’on évite un mécontentement général de la population » (p. 30). Sans commentaire !

Diviser et opposer pour imposer
« Un gouvernement peut difficilement [ajuster] contre la volonté de l’opinion publique dans son ensemble. Il doit se ménager le soutien d’une partie de l’opinion, au besoin en pénalisant davantage certains groupes. En ce sens, un programme qui toucherait de façon égale tous les groupes (c’est-à-dire qui serait neutre du point de vue social) serait plus difficile à appliquer qu’un programme discriminatoire, faisant supporter l’ajustement à certains groupes et épargnant les autres pour qu’ils soutiennent le gouvernement. » (p. 17). Comme « la plupart des réformes frappent certains groupes tout en bénéficiant à d’autres, [...] un gouvernement peut toujours s’appuyer sur la coalition des groupes gagnants contre les perdants » (p. 18). Il faut donc diviser et opposer pour imposer.

Un régime « dictatorial » serait idéal pour imposer les réformes
« Une comparaison pour les pays d’Amérique latine entre des régimes démocratiques comme la Colombie, l’Équateur, le Pérou, et des régimes militaires, comme l’Argentine et le Chili, en 1981-82, montre que les troubles sont plus rares lorsque le régime est militaire [...] La comparaison entre les deux expériences de l’Argentine sous un régime militaire (en 1981) et en démocratie (1987) est parlante: le niveau de protestation a été trois fois plus élevé en 1987 et il y a eu beaucoup plus de manifestations » (p. 12). Ainsi, un régime dur serait idéal pour imposer les réformes. Le néolibéralisme serait-il entrain de déraper ?
Au total, la Grèce préfigure bien la Tiers-Mondialisation de l’Europe.


Source: http://cadtmnimes.free.fr/spip.php?article229

............................................................................................................................


Η Ελλάδα προαναγγέλλει την τριτοκοσμικοποίηση της
 
Ευρώπης
Του Bernard Conte, επίκουρος καθηγητής, πανεπιστήμιο του Bordeaux, 12/03/2010
 

Catherine Payton
Τα μέτρα αυστηρής λιτότητας στα οποία υποβάλλεται η Ελλάδα, βρίσκουν το πρότυπό τους στις πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής που επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ στις χώρες του Νότου μετά την κρίση χρέους που προκάλεσε η άνοδος των επιτοκίων της FED το 1982, επισημαίνει ο οικονομολόγος Bernard Conte. Εκείνη την εποχή, όπως και σήμερα, η πραγματική δυσκολία βρισκόταν στο να αναγκάσουν τους λαούς να (από)δεχτούν το κόστος της κρίσης. Από τότε όμως οι πολιτικές επιβολής αυτών των δυσάρεστων μέτρων βελτιώθηκαν, λέει ο Conte, υπενθυμίζοντας ότι ο ΟΟΣΑ συνέταξε για κάθε περίπτωση έναν οδηγό (το έργο: La faisabilité politique de lajustement Η πολιτική βιωσιμότητα της φιλελεύθερης προσαρμογής, του Christian Morrisson), όπου περιγράφονται οι στρατηγικές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις


Η Ελλάδα είναι υπερχρεωμένη και ο διεθνής χρηματοοικονομικός τομέας επιτίθεται στον αδύναμο κρίκο της ευρωζώνης προκειμένου να δοκιμάσει τη συνοχή του συνόλου, προτού να κερδοσκοπήσει ενδεχομένως εναντίον άλλων χωρών με σκοπό το υπερκέρδος.

Η αντίδραση σε αυτή την επίθεση θα έπρεπε να οδηγήσει στο να τεθεί η Ελλάδα υπό την κηδεμονία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των συνεταίρων της ευρωζώνης ή/και ενός πιθανού ευρωπαϊκού νομισματικού Ταμείου. Όπως και οι τριτοκοσμικές χώρες από τη δεκαετία του ’80, η Ελλάδα πρόκειται να συνειδητοποιήσει ότι υποβάλλεται σε ένα αυστηρό πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής προσαρμογής που θα σημάνει την τριτοκοσμικοποίηση της, πράγμα που προαναγγέλλει αναμφίβολα το ίδιο και για άλλες χώρες της Ευρώπης.

Η Ελλάδα καταγράφει σημαντικά δημόσια ελλείμματα που πρέπει να χρηματοδοτηθούν από δάνεια, των οποίων η συσσώρευση αυξάνει τον όγκο του χρέους του κράτους. Προκειμένου να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των ιδιωτών δανειστών της, η χώρα πρέπει να μειώσει το χρέος της. Αν δεν το καταφέρει, το ασφάλιστρο « κινδύνου », που διεκδικούν οι δανειστές και που προστίθεται στο «κανονικό» επιτόκιο, θα μπορούσε να οδηγήσει σε τοκογλυφία. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει άλλη επιλογή, πρέπει οπωσδήποτε να χρεωθεί σε μικρότερο βαθμό και μάλιστα, να μειώσει τον όγκο του ελληνικού χρέους.

Το παράδειγμα του Τρίτου Κόσμου το 1982
Η κατάσταση της «υπερχρέωσης» Ελλάδας μοιάζει με αυτή των χώρων του Τρίτου Κόσμου κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους του 1982. Πράγματι, προκείμενου να αντιμετωπίσουν τις χρηματοπιστωτικές υποχρεώσεις, οι χώρες του Νότου, στα πρόθυρα της στάσης πληρωμών, «βοηθήθηκαν» από το ΔΝΤ και την παγκόσμια Τράπεζα. Αυτοί οι οργανισμοί δάνεισαν στις χώρες του Νότου ώστε οι τελευταίες να καταφέρουν να καλύψουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες. Έτσι, οι εν λόγω τράπεζες μπόρεσαν και μετέφεραν στο ΔΝΤ και στην παγκόσμια Τράπεζα ένα μεγάλο μέρος των «τοξικών» πιστώσεων (ή των «τοξικών ενεργητικών» τους, σε γλώσσα πολιτικά ορθή). Σε αντάλλαγμα, στις χώρες που δέχτηκαν «βοήθεια» επιβλήθηκαν προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής, δηλαδή υλοποίηση της συναίνεσης της Ουάσινγκτον που είναι προϊόν νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής εμπνεύσεως.

Μέσω της εφαρμογής των δέκα εντολών της, η συναίνεση της Ουάσινγκτον στοχεύει στο να επιτρέψει στις χώρες υπό προσαρμογή να επανακτήσουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν την εξυπηρέτηση (κύρια + επιτόκια) του εξωτερικού χρέους τους. Πρέπει, με κάθε τίμημα, να αποδεσμεύσουν κεφάλαια για να πληρώσουν τους δανειστές τους.

Μείωση του κρατικού ελλείμματος
Η μείωση του ελλείμματος υπονοεί τη συρρίκνωση των δαπανών και την αύξηση των εσόδων του κράτους.

Η μείωση των δημοσίων δαπανών προϋποθέτει μείωση:
στις δαπάνες για τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων (μείωση του δυναμικού  ή/ και του επίπεδου των μισθών)
στις άλλες λειτουργικές δαπάνες (παιδεία, κοινωνικές δαπάνες…)
στις επιδοτήσεις (δημόσιες υπηρεσίες, σύλλογοι…)
στις δημόσιες επενδύσεις (υποδομές…)

Η αύξηση των εσόδων απαιτεί:
• (την) επιβάρυνση της φορολόγησης
• (την) ιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων δημόσιων υπηρεσιών (νερό, ηλεκτροδότηση…)

Γενικότερα, υποτίθεται ότι η ανάπτυξη διευρύνει τα περιθώρια κινήσεων με την ανάπτυξη της οικονομικής δραστηριότητας, η οποία αυξάνει αυτόματα τα έσοδα του Κράτους. Η ανάπτυξη μπορεί να προέρχεται από τις εξαγωγές, σε περίπτωση που η εθνική παραγωγή έχει όφελος από τον εξωτερικό ανταγωνισμό χάρη στην υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, ή, εάν αυτό αποδεικνύεται αδύνατο, με τον ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό (όπως έγινε με το  CFA φράγκο Αφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας) προτού γίνει η υποτίμηση του 1994: σκοπός ήταν ένα ποσοστό πληθωρισμού χαμηλότερο από αυτόν των ανταγωνιστικών χώρων.

Η φιλοσοφία των προγραμμάτων προσαρμογής είναι τελικά, αφενός μια προσπάθεια αύξησης της πλεονασματικής τοπικής παραγωγής (μέσω της ανάπτυξης) και,  αφετέρου μείωσης της τοπικής κατανάλωσης του πλεονάσματος αυτού με σκοπό την εξαγωγή του. Σε καμία περίπτωση δεν τίθεται θέμα για την ευημερία των λαών.

Ο τραγικός απολογισμός των προσαρμογών
Παρά τις πολυάριθμες μελέτες που έγιναν με χρηματοδότηση της παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, οι οποίες τείνουν να αποδεικνύουν ότι η προσαρμογή παράγει ανάπτυξη και συνεπώς, ευνοεί και τους φτωχούς, οι αρνητικές κοινωνικές επιπτώσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν και να καταδικαστούν. Έτσι, αυξήθηκε η φτώχια και η προϋπάρχουσα μεσαία τάξη εξαθλιώθηκε. Οι λαοί του Νότου έχουν υποστεί τις τραγικές συνέπειες της προσαρμογής για την αποπληρωμή των χρεών από τα οποία ωφελήθηκαν ελάχιστα.

Η Ελλάδα «εγκαινιάζει» τις προσαρμοστικές πολιτικές στην Ευρώπη
Μέχρι στιγμής, η νεοφιλελεύθερη προσαρμογή που επιβλήθηκε, προοριζόταν αποκλειστικά για τις «μην αναπτυγμένες» χώρες. Η Ελλάδα εγκαινιάζει τη διαδικασία τριτοκοσμικοποίησης της Ευρώπης με αφορμή τη λεγόμενη «προσαρμογή». Όπως και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, πρόκειται να κερδίσει δημοσιονομικά περιθώρια κινήσεως ώστε να εξοφλήσει το εξωτερικό χρέος μέσω της μείωσης του μεγέθους του Κράτους, της ιδιωτικοποίησης, της απορρύθμισης, των περικοπών στον προϋπολογισμό της υγείας, της παιδείας, κλπ.

Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της φιλελεύθερης Ευρώπης
Ο άγνωστος παράγοντας παραμένει η λαϊκή αντίδραση. Θα αποδεχτεί άραγε τη λιτότητα ο λαός; Ήδη γίνονται απεργίες και διαδηλώσεις. Χτες, 11 Μαρτίου (2010), πάνω από 100 000 άτομα διαδήλωναν στην Αθήνα. Στην Πορτογαλία και στην Ισπανία ξεκίνησε η κοινωνική επιστράτευση. Η προσαρμογή θα σκοντάψει στο κοινωνικό εμπόδιο; Επιπλέον, οι κοινωνικές ταραχές μπορεί να αγγίξουν και τον πολιτικό τομέα με την εμφάνιση και την πιθανή άνοδο στην εξουσία πολιτικών δυνάμεων που βρίσκονται εκτός «συναίνεσης»: «μαλακή» δεξιά - αριστερά «του σαλονιού». Κι εδώ όμως, οι συνένοχες ελίτ μπορούν να εμπνευστούν από την εμπειρία του Τρίτου Κόσμου για να επιβάλλουν τα μέτρα.

Η βιωσιμότητα της προσαρμοστικής πολιτικής
Στη δεκαετία του ’90, πραγματοποιήθηκαν πολλές εργασίες στους κόλπους του ΟΟΣΑ σχετικά με την πολιτική βιωσιμότητα της φιλελεύθερης προσαρμογής. Ο Christian Morrisson προειδοποιεί: « η εφαρμογή των προγραμμάτων προσαρμογής σε δεκάδες χώρες στη δεκαετία του’80 έδειξε ότι δε δόθηκε καμία σημασία στην πολιτική διάσταση της προσαρμογής. Υπό την πίεση απεργιών, διαδηλώσεων, ακόμα και εξεγέρσεων, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περιορίσουν σε μεγάλο βαθμό τα προγράμματά τους» (σελ. 6). Συμφέρει η ελαχιστοποίηση των κινδύνων και η υιοθέτηση μιας κατάλληλης πολιτικής στρατηγικής.

Μέτρα με ελάχιστο  πολιτικό και κοινωνικό ρίσκο
Βασισμένος σε μελέτες πάνω σε πολλές χώρες, ο Christian Morrisson επισημαίνει «το πολιτικό συμφέρον κάποιων μέτρων […]: καμία κυβέρνηση δεν κινδυνεύει από περιοριστική νομισματική πολιτική, απότομες περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις ή μείωση των λειτουργικών δαπανών. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτά τα μέτρα δεν έχουν αρνητικές επιπτώσεις, οικονομικές ή κοινωνικές : η μείωση των δημόσιων επενδύσεων επιβραδύνει την ανάπτυξη για αρκετά χρόνια και οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες εργάτες του οικοδομικού τομέα, χωρίς επίδομα. Σκεπτόμαστε εδώ όμως βάσει ενός μόνο κριτηρίου: ελαχιστοποίηση των κινδύνων ταραχών» (σελ. 16). Άνευ σημασίας «στην πραγματικότητα, οι οικοδομικές επιχειρήσεις υποφέρουν πολύ από τέτοιες περικοπές (στις δημόσιες επενδύσεις) που πολλαπλασιάζουν τις πτωχεύσεις και τις απολύσεις. Αλλά αυτός ο τομέας, που αποτελεί σύνθεση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, δεν έχει κανένα σχεδόν πολιτικό βάρος» (σελ. 17). «Οι μειώσεις των μισθών και των θέσεων εργασίας στο στενό και στον ευρύ δημόσιο
Partager cet article
Repost0
Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :
Commenter cet article